W Centrym Kultury Polskiej znajdującym się pod kosciołem św. Maksimiliana Kolbe odbyło sie tradycyjne spotkanie podsumowujące Polski Festiwal. Krzystof Apelt podziękował wszystkim pomagającym w zorganizowaniu festiwalu i podsumował jego wyniki. Panował nastrój przygnębienia w związku z ostatnimi wydarzeniami w Misji.
Niezadowolny z wyników poprzedniego spotkania z Radą Parafialną ksiądz podziękowął Radzie za wspólpracę i ją rozwiązał ze skutkiem natychmiastowym. Członkowie rozwiązanej rady zwracali uwagę, że rozwiązanie rady w całości nie zapewni ciągłości funckjonowania misji.
Doszło do długo oczekiwanego spotkania księdza Jerzego z Radą Parafialną. Rada wykożystała tą okazję do zadania pytań na temat nowego mieszkania księdza w La Jolla, którego koszt wynajmu wynosi $1850. Zwrócono uwagę księdza na zanimepokojenie parafian tym faktem, gdyż wiadomo jest, że przedstawiano księdzu możliwości wynajmu za $800-$900.
Rada Finansowa oraz Rada Parafialna z niepokojem obserwują ambicje inwestycyjne ksiedza Jerzego Frydrycha. Nie konsultując swoich decyzji z nikim ksiądz wydaje znacznie więcej pieniędzy niż Misja jest w stanie zebrać w ciągu roku. Wydaje sie, że strategią księdza jest: “Najpierw wydatki a potem apel do parafian o pieniądze”. Ponadto ksiądz używa prywatnych kart kredytowych do zakupów, a potem wystawia czeki (zobacz) Misji na pokrycie tych wydatków księgowane potem jako Chase. Sporo z tych wydatków nie ma pokrycia w rachunkach. Pierszym poważnym wydatkiem była niekonsultowana instalacja klimatyzacji za $25000 (co stanowiło przekroczenie normalnego budżetu misji o 25%), ale za tym poszły inne w stosunkowo krótkim czasie. Na przykład wydatki na prace stolarskie $8000 i $4000. Za prace stolarskie ksiądz Jerzy płacił gotówką dostarczając księgowemu odręczną kartkę “Prace stolarskie” nawet bez nazwiska wykonawcy. Potem doszły wydatki na urządzanie domu księdza. Te wydatki były płacone kartą kredytową i pokwitowanie stanowiły znowu odręczne notatki księdza. Ksiądz pozostawał głuchy na uwagi księgowego czy prawodniczących Rady Finansowej i Rady Parafialnej. Kto miał racje, można się przekonac czytając wyniki auditu. Duże poruszenie wśród Polonii wywołał zakup mebli do użyczonemgo księdzu domu za $18000 (zobacz zestawienie 1) (część 2)
Przewodniczący Rady Parafialnej poprosił księdza Jerzego o formalne spotkanie z radą w sprawie budżetu.
Miejscowa Polonia z żalem pożegnała księdza Edwarda Traczyka.
Pokrzepiona świadomością że odejście księdza Stanisława nie oznaczało końca Misji w San Diego, z nadzieją wita nowego duszpasterza. Niewątpliwie silną stroną księdza Jerzego są dobrze przygotowane i ciekawie mówione kazania. To rzadkość wśród polskich księży, a konkurencja ze strony kościolów amerykańskim jest na tym polu wyjątkowo silna.
Polonii w San Diego nie było łatwo pożegnać się z księdzem Stanisławem Kowalskim. W końcu to on natchnął ludzi entuzjazmem, zainicjował i doprowadził do końca budowę Misji Duszpasterskiej i Centrum Kultury Polskiej w San Diego.
Zastąpienie człowieka symbolu, nie było łatwe, ale ksiądz Edward szybko zaskarbił sobie sympatię Polonii poprzez swoją pobożność i zaangażowanie w pracę charytatywną.
Dzięki niestrudzonym wysiłkom księdza Kowalskiego oraz całej wspólnoty polskiej udało się zakupić i wyremontować zaniedbany budynek po kościele Assembly of God przy Grand Avenue w Pacific Beach. Pierwsza msza świeta w nowym, tym razem już włąsnym, polskim kościele została odprawiona w wigilię Bożego Narodzenia w 1995 roku.
Nowy kościół szybko stał się centrum życia religijnego, społecznego i kulturalnego wspólnoty polskiej. Jest on chlubą całej Polonii w San Diego.
W kwietniu 1995 roku, ksiądz Stanisław Kowalski, Rada Parafialna Misji św. Maksymiliana Kolbe oraz Komitet Budowy i Rozwoju Misji i Polskego Centrum wystosowały apel i ankietę zachęcając polaków do podjęcia trudu zbudowania Polskiej Misji i Centrum Kultury (zobacz dokumenty.)
W dniu 6 Marca 1994 roku, zgodnie z zalecanym statutem Rad Parafialnych odbyły się demokratyczne wybory do Rady Parafialnej Misji św. Maksymiliana Kolbe . (Zobacz regulamin.)
Przednowym księdzem stanęły trudne zadania. W latach osiemdziesiątch do Kaliforni przybyła nowa, “postsolidarnościowa” fala polskich imigrantów. U gościnnych Sióstr karmelitanek zrobiło się ciasno, brakowało parkingów. Polska parafia musiała znaleść sobie nowe miejsce. Przez kolejne lata msze polskie odbywały się w różnych amerykańskich kościołach.
