Diariusz

1. Jest to drugi rok działalności Księdza Jerzego Frydrycha, który przybył do nas z San Francisco (przedtem Huston).

2. Początkowo Ksiądz zamieszkuje w domu udostępnionym przez P.Weiland (bez opłat wynajmu), później w apartamencie w La Jolla (rent 1850$), a od kwietnia (po licznych protestach parafian na temat nadmienrych wydatków) nie wiadomo gdzie.

3. W listopadzie 2006 roku w atmosferze próśb RP i RF skierowanych do Księdza o rozliczenie finansowe, przedstawienie rachunków i udokumentowanie wydatków ponad $50,000 tylko na potrzeby księdza – obie rady zostają zwolnione z pełnienia obowiązków.

4. Ksiądz nominuje osoby do nowej RP i RF mimo że wg statutu naszej parafii, zatwierdzonego przez Biskupa, powinny odbyć się wybory do RP. Ksiądz uspokaja parafian,ze Rady są tymczasowe.
   Osoby które przyjęły nominacje do RP:
   Leszek Langiewicz, Marzena Gibba, Regina Niemirowska
   Nominacje do RF:
   Tomasz Triplet, Jadwiga Przybylska, Agnieszka Piotrowska.

   (Przepraszamy jeżeli kogoś pominęliśmy, ale nigdzie nie został oficjalnie ogłoszony skład nowych Rad).

   Dla tych osób zasady demokracji nie są widocznie istotne.

   Na temat demokracji w Kościele wypowiedział się w artykule w katolickim piśmie ZNAK ksiąz profesor Węckowski:
   „… przywołuję przenikliwe słowa Carla Friedricha von Weizsackera: <<System demokratyczny opiera się na przekonaniu, że ludziom można powiedzieć prawdę>>. Tam, gdzie ludzie nie mówią sobie prawdy, łatwo o ucieczki z pola odpowiedzialności - i łatwo siebie z takiej ucieczki rozgrzeszyć. Nikt już wtedy nie jest nikomu nic winien. Ale poczucie winy nie znika. Co z nim zrobić? Skoro to nie my, skoro nikt z nas nie jest winny, zapewne winni są <<oni>>. Jacy oni? Nie odpowiem, bo  każdy sam musi sobie odpowiedzieć.”

5. Wielkim wysiłkiem P. Reginy Niemirowskiej i Iwony Strzałek zostaje zorganizowana zabawa  sylwestrowa, 2006/2007 która przynosi dochód ok. $8.000 dla naszej Misji.

6. W grudniu 2006 w sytuacji braku rachunków księgowy prosi o zwolnienie z obowiązków. Ksiądz odmawia, po czym na początku lutego 2007 ogłasza:
   „Były nieprawidłowości finansowe w parafii”
   (co jest absolutna prawda) i w tym samym zdaniu ogłasza zmianę księgowego.

7. Zestawienie finansowe za rok 2007 nie zostaje udostępnione. Podsumowania roku dokonuje Leszek
   Langiewicz - ustnie, natomiast teks nie jest udostępniony na piśmie. Prośba grupy parafian spotkała się z odmowa.

8. Po wielu zabiegach przedstawicieli parafian odbywa się zebranie mianowanych rad (jedynie 4 osoby) z przedstawicielami parafian. Na propozycje demokratycznych wyborów nie reagują pozytywnie.

9. Po oficjalnym piśmie zdymisjonowanych Rad na temat nieprawidłowości finansowych dochodzi do audytu przeprowadzonego przez Diecezje. Wyniki Audytu są odczytane (przetłumaczone na język polski)
   przez p. Tomasza Trippleta. Oryginalna wersja, mimo wielu próśb, nigdy nie została udostępniona.

10. Odbywa się pierwsze zebranie parafian w salce na dole. Ksiądz ogłasza że zebranie jest nielegalne, ponieważ tylko ksiądz może zwoływać zebrania. Mimo specjalnego zaproszenia do rozmów z parafianami nie zaszczyca nas swoją obecnością. Nie pojawia się też nikt z mianowanych rad Parafialnej i Finansowej. Wbrew obawom organizatorów zebranie to przebiegło w kulturalnej atmosferze, może dlatego że zabrakło chociażby jednej wypowiedzi, popierającej zdecydowanie działalność księdza. Pani Anna Tempczyk-Rasell proponuje aby wybrać komitet, który będzie reprezentował parafian. Owocem zebrania jest petycja z prośba o odwołanie księdza proboszcza, którą podpisało ponad 280 osób. Wiadomo, że powstał list popierający księdza proboszcza, ale list był dostępny tylko dla znajomych i przyjaciół. Podpisy były zbierane w prywatnym domu. Treści nie znamy.

11. W odpowiedzi na naszą petycję przyjeżdżają zwierzchnicy księdza: Przełożony Zakonu na Amerykę Północną - ks Andrzej Maślejak i ekonom zakonu - ks. Stanisław Hajkowski. Dzięki prywatnym zabiegom dochodzi do nieplanowanego początkowo przez Chrystusowców spotkania w salce na dole. Jest również pełna sala. Tym razem jest obecny ks. Jerzy Frydrych oraz większość członków mianowanej RP i RF. Sytuacja się powtarza. Jedyny głos w obronie proboszcza zabiera p. Przybylski, który twierdzi ze w naszej parafii nie było wystarczającej władzy księdza. Ksiądz robi się na przemian czerwony i blady. Później dostojnicy kościoła stwierdzają że to był lincz księdza Frydrycha. Znów P Anna Tempczyk zwraca się z prośbą do władz kościelnych o pomoc w zorganizowaniu wyborów i rozwiązaniu sytuacji, co
    spotyka się z pozytywna odpowiedzią. Ksiądz obiecuje zorganizować jeszcze jedno zebranie parafian po Świętach Wielkiej Nocy. (Do dziś dnia zebranie to się nie odbyło)

12. W czasie Świąt Wielkiej Nocy Ksiądz Bogdan, przybyły z LA wygłasza piękne kazanie na temat przebaczania. W nas parafian wstępuje nowa nadzieja “uściskamy sobie dłonie, będziemy się wzajemnie szanować, parafianie wybiorą RP (składająca się z zupełnie nowych ludzi nie pochodzących ze starych rad ani z mianowanych), zapanuje zgoda i będziemy mogli spokojnie modlić się w Polskiej Misji Maksymiliana Kolbe”. Niestety te nadzije okazują się płonne.

13. Czekamy następne kilka miesięcy. Wiadomo że odbyło się spotkanie zwierzchników ks. Frydrycha z Biskupem Bromem. Nikt nie zna szczegółów. Na naszą petycję nikt nie udziela żadnej odpowiedzi. Ksiądz Jerzy Frydrych, nie zmienia swojego nastawienia do prowadzonej Misji i sposobu traktowania parafian. Nadal z nikim nie prowadzi dialogu, nie zwołuje zebrania, nie odpowiada na pytania tylko się uśmiecha.

14. Wielu parafian zaczyna opuszczać Misje, wielu deklaruje że nie będzie wspierać jej finansowo. Ale są i nowi parafianie, zaczynają wymieniać się twarze w naszej misji. Zdecydowanie przybywa nowych młodych ludzi, którzy jak łatwo się domyślić, nie uczestniczyli w burzliwych wydarzeniach poprzednich miesięcy. (Samo przyciąganie nowych parafian jest jak najbardziej chwalebne, szkoda tylko ze odchodzą inni.) Nasza parafia kilka lat temu miała zapisanych ok.300 rodzin. Teraz jest ich 126.

15. Korzystając z przyjazdu aktorów z Chorzowskiego teatru lalek,były Dyrektor Polskiej szkoły przy kościele prosi księdza o udostępnienie salki pod kościołem na przedstawienie “Smoka Wawelskiego”dla dzieci. Ksiądz odmawia.

16. Odbywa się coroczny Festiwal. Osoby, które podjęły się i rzeczywiście zorganizowały festiwal to Pani Anna Tempczyk-Rasell (przewodnicząca) i Agnieszka Norton(zbieranie donacji). Atmosfera festiwalu jest inna. Zabroniono wystąpienia naszemu lokalnemu Zespołowi Polonez, nie przyjechało Podhale z LA.
    Rodzice dzieci argumentowali ze tu w San Diego jest jakaś rozróba i nie będą dzieci tam wysyłać. Mimo, ze brakowało ok.50 osób do obsługi, to jednak inni ciężko pracowali (zarówno parafianie jak i wielu ateistów) aby festiwal był sukcesem finansowym. Wielu pracujących przy festiwalu słusznie zauważa ze
    nie da się rozdzielić księdza od Misji, a Misje i Festiwal trzeba ratować i tym argumentują swój akces.

17. Komitet Festiwalowy został rozwiązany zaraz następnego dnia. Rozliczeń finansowych dokonywała Mianowana RF (wierzymy ze zrobili to tak rzetelnie jak tylko mogli).

18. Został spłacony nasz dług w diecezji ($92.000). $50.000 spłaciła ŚP Pani Car zapisując spadek na kościół (za życia deklarowała ze w dokumencie spadkowym jest $50.000 na misje i $50.000 dla księdza proboszcza). Resztę spłaty dokonano z zarobku festiwalowego. Bardzo się cieszymy z tej spłaty. Szkoda tylko, że mówi się o tym że nowa Rada Parafialna spłaciła kościól zapominając, że poprzednie $400.000 zostało spłacone przez poprzednią radę i że z pierwszych dwóch festiwali za kadencji księdza Frydrycha nie można było przeznaczyć na spłatę długu ze wzgoędu na nadmierne wydatki księdzia.

19. W gazetce kościelnej pojawia się ogłoszenie zabraniające rozdawania i rozwieszania wszelkich ulotek nie ocenzurowanych wcześniej przez księdza. Zostają tez zakupione tablice: „Do not trespass - private
    property.”

20. Jak wiemy przez dwa ostatnie lata nie działała w naszym kościele akcja charytatywna w ramach Food Bank ani żadna inna. Chętni parafianie wydrukowali ulotki informujące, że z okazji Thanks Giving
    będą zbierane puszki dla potrzebujących. Z gotowa ulotką zgłosili się o pozwolenie do księdza.
    Ksiądz kilka krotnie pytany nie odpowiadał nic. Natomiast w czasie zbierania puszek osobiście przeszedł i wyrzucił zbierających, z salki pod kościołem.

21. Sylwestrowa zabawa „misyjna” nie odbyła się w tym roku.

22. W styczniu Tymczasowy Przewodniczący RP podsumowuje rok 2007. Czyta z kartki bardzo krótką notkę. Dziękuje pięknie wszystkim donatorom i zaangażowanym w sprawę kościoła za pieniądze i prace, co pozwoliło na niesamowity sukces finansowy w tym roku. Informuje również, ze będziemy
    przebudowywać plebanie przy kościele. Będzie organizowany komitet do zbierania pieniędzy na nowy
    cel. Na koncie Diecezjalnym są nasze pieniądze Misyjne – około $50.000 (odłożone w cześniej na ewentualny remont). Ponoć Diecezja wystawiła dokument, że są dla nas dostępne. Dokumentu tego nie chciano nam pokazać, ale mamy nadzieję, że te pieniędze zostaną wykożystane na budowę plebanii. Ksiądz nie przystawał na propozycję budowy 1.5 roku temu. Ani pól roku temu kiedy jeden z parafian załatwił zgodę na budowę w administracji miasta. Ksiądz nie wyrażał ochoty zamieszkania przy kościele. Cieszymy się ze zmienił zdanie, mamy nadzieje ze budowa nie będzie się ślimaczyć przez następne lata. Jest to jednocześnie niepokojący nas zwiastun, że ksiądz Frydrych chce zostać z nami dłużej. Wiadomo, że podczas rozpoczętej budowy nie przenosi się księdza. Niewątpliwie ks. Frydrychowi udało się zbudować inna wspólnotę parafialna z która wielu z nas nie chce mieć nic wspólnego.

W  siedzibie firmy pana Zdzisława Jachuma, w Lemon Grove, młody i - jak łatwo można było zauważyć – bardzo uzdolniony polski aktor Artur Gotz , zaprezentował spektakl teatralny dla dzieci pt. ”Smok Wawelski”.

Ta jedna z najstarszych Krakowskich legend, stała się okazją do obejrzenia wspaniałego spektaklu, w którym jeden aktor wcielił się w postać księcia Kraka, szewca Dratewki, oraz - przy pomocy lalek – w postać młodej królewny i umiarkowanie dzielnego rycerza.

Pomysłowe aktorstwo i bogata ekspresja, zilustrowane pomysłowymi efektami dźwiekowymi, piosenką, oraz prostą - z powodu koniecznej mobilnosci – scenografią, wywarły duże wrażenie na młodszej częsci publiczniosci, oraz szczery podziw dla niewątpliwie wysokiego poziomu artystycznego spektaklu, u publicznosci opiekującej się publicznoscią młodszą.

Dla wszystkich obecnych, była to okazja do spotkania z duchem polskiej kultury, a dla naszych najmłodszych szansa na zaszczepienie w pamieć jeszcze jednego, małego szczegółu, który w przyszłosci może pomóc im w identyfikowaniu się z polskością.

W niedzielę 5-go sierpnia, po mszy o godz 11:00, w naszej sali Centrum Kultury Polskiej, odbyła sie prezentacja z okazji rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego, przygotowana przez Witolda Kiezuna, Andrzeja Szmidta, Malgorzatę Parker, przy współpracy Wojciecha Stanisławskiego, Alicji Kiezun oraz Krystyny i Kuby Tatarkiewicz.

Na spotkaniu zaprezentowane zostały: slajdy z okresu Powstania, wybór zdjęć i matertiałów dotyczących tego okresu, oraz film dokumentalny na jego temat - zilustrowane nagraniami powstańczych piosenek.

Po prezentacji wystąpiła pani Hanna Dowbor - uczestniczka Powstania Warszawskiego, która w bardzo poruszający sposób przedstawiła kilka osobistych wspomnień z tamtych pamietnych dni, które dla niej wiąża się dodatkowo z narodzinami jej dziecka (koniec sierpnia) oraz utratą męża (poległ na początku wrzesnia).

Małgosia Parker i Witek Kiezun opowiedzieli krótko o swoich rodzicach, którzy również brali udział w Powstaniu. Witek zaprosił do odwiedzania przygotowanej przez niego strony internetowej na temat wydarzeń pamietnego wrzesnia “Warsaw Uprasing“, oraz strony Muzeum Powstania Warszawskiego w Warszawie.

Spotkanie pozwoliło nam oderwać sie na chwile od małosci trosk codziennych i przypomniało że możemy i powinnismy korzystać z zaszczytu podtrzymywania pamieci o heroiźmie i poswięceniu tych którzy w czasie 63-ch dni walki przypomnieli swiatu o wartosciach dla których warto ginąć.

W Centrym Kultury Polskiej znajdującym się pod kosciołem św. Maksimiliana Kolbe odbyło sie tradycyjne spotkanie podsumowujące Polski Festiwal. Krzystof Apelt podziękował wszystkim pomagającym w zorganizowaniu festiwalu i podsumował jego wyniki. Panował nastrój przygnębienia w związku z ostatnimi wydarzeniami w Misji.

Miejscowa Polonia z żalem pożegnała księdza Edwarda Traczyka.
Pokrzepiona świadomością że odejście księdza Stanisława nie oznaczało końca Misji w San Diego, z nadzieją wita nowego duszpasterza. Niewątpliwie silną stroną księdza Jerzego są dobrze przygotowane i ciekawie mówione kazania. To rzadkość wśród polskich księży, a konkurencja ze strony kościolów amerykańskim jest na tym polu wyjątkowo silna.

Polonii w San Diego nie było łatwo pożegnać się z księdzem Stanisławem Kowalskim. W końcu to on natchnął ludzi entuzjazmem, zainicjował i doprowadził do końca budowę Misji Duszpasterskiej i Centrum Kultury Polskiej w San Diego.

Zastąpienie człowieka symbolu, nie było łatwe, ale ksiądz Edward szybko zaskarbił sobie sympatię Polonii poprzez swoją pobożność i zaangażowanie w pracę charytatywną.

Dzięki niestrudzonym wysiłkom księdza Kowalskiego oraz całej wspólnoty polskiej udało się zakupić i wyremontować zaniedbany budynek po kościele Assembly of God przy Grand Avenue w Pacific Beach. Pierwsza msza świeta w nowym, tym razem już włąsnym, polskim kościele została odprawiona w wigilię Bożego Narodzenia w 1995 roku.

Nowy kościół szybko stał się centrum życia religijnego, społecznego i kulturalnego wspólnoty polskiej. Jest on chlubą całej Polonii w San Diego.

W kwietniu 1995 roku, ksiądz Stanisław Kowalski, Rada Parafialna Misji św. Maksymiliana Kolbe oraz Komitet Budowy i Rozwoju Misji i Polskego Centrum wystosowały apel i ankietę zachęcając polaków do podjęcia trudu zbudowania Polskiej Misji i Centrum Kultury (zobacz dokumenty.)

W dniu 6 Marca 1994 roku, zgodnie z zalecanym statutem Rad Parafialnych odbyły się demokratyczne wybory do Rady Parafialnej Misji św. Maksymiliana Kolbe . (Zobacz regulamin.)

Przednowym księdzem stanęły trudne zadania. W latach osiemdziesiątch do Kaliforni przybyła nowa, “postsolidarnościowa” fala polskich imigrantów. U gościnnych Sióstr karmelitanek zrobiło się ciasno, brakowało parkingów. Polska parafia musiała znaleść sobie nowe miejsce. Przez kolejne lata msze polskie odbywały się w różnych amerykańskich kościołach.